Sálmur 18a

Matthías Jochumsson
Georg Neumark 1641 - Sb. 1886

Í GEGNUM lífsins ćđar allar
fer ástargeisli, Drottinn, ţinn,
í myrkrin út ţín elska kallar,
og allur leiftrar geimurinn,
og máttug breytast myrkraból
í morgunstjörnur, tungl og sól.

2 En skćrast, Guđ minn, skín og ljómar
í skugga dauđans vera ţín,
er röddin ţinnar elsku ómar
í endurleystri sálu mín
og segir: Ţú ert sonur minn,
ţví sjá ţú, ég er fađir ţinn.

3 Og aldrei skilur önd mín betur,
ađ ertu Guđ og fađir minn,
en ţegar eftir villuvetur
mig vermir aftur fađmur ţinn,
og kćrleiksljósiđ litla mitt
fćr líf og yl viđ hjarta ţitt.

4 Lát undur ţinnar ástar vekja
upp elsku hreina' í hverri sál
og öfund burt og hatur hrekja
og heiftrćkninnar slökkva bál.
Lát börn ţín verđa í elsku eitt
og elska ţig, sinn föđur, heitt.