Sálmur 15

Gerhardt - Helgi Hálfdánarson
C. E. F. Weyse 1838 - Sb. 1886

ÆTTI ég að láta linna
lof um Guð minn, hann, sem er
læknir allra meina minna,
mig í líknarskauti ber?
Allt, sem hans í hjarta bærist,
heit er ást og blessuð náð,
gjöf er hans og gæzkuráð,
að ég lifi, er og hrærist.
Allt fær brugðizt annað skjótt,
aldrei Drottins kærleiks gnótt.

2 Eins og fuglinn veika vefur
vængjum sínum unga smá,
allt eins Drottins hönd mér hefur
hjúkrað móðurlífi frá.
Hann, sem fyrst mér lífið lénti,
lét ei af að blessa mig,
gaf mér föður sjálfan sig
og á lífsins leið mér benti.
Allt fær brugðizt annað skjótt,
aldrei Drottins kærleiks gnótt.

3 Guð af miskunn soninn sendi,
sem á krossi deyddur var,
að mitt syndalíf ei lendi
loks í dauða glötunar.
Ó, þú miskunn öllu stærri,
ó, þú líknar grunnlaust haf,
dýpt þín allri dýpt ber af,
allri þú ert hugsun hærri.
Allt fær brugðist annað skjótt,
aldrei Drottins kærleiks gnótt.

4 Guð mér helgan gefur anda
guðdómsorði dýru með,
að í hverjum voða' og vanda
veg ég réttan fái séð.
Hjarta mitt svo huggun finni,
hels er ógnar myrkur svart,
trúarljósið tendrar bjart
andi Guðs í öndu minni.
Allt fær brugðizt annað skjótt,
aldrei Drottins kærleiks gnótt.

5 Himinn, jörð og hafið víða
heill og blessun færa mér,
hvert sem augað læt ég líða,
líknarhönd míns Guðs það sér.
Allt ber Guðs um elsku vottinn,
allt um vísdóm hans og mátt.
Allt í veröld hrópar hátt:
Lof sé þér og dýrð, vor Drottinn.
Allt fær brugðizt annað skjótt,
aldrei Drottins kærleiks gnótt.