[NoteWorthy ArtWare][NoteWorthy Composer]7Olgeir HelgasonBsiruv Allt eins og blómstrið einaHans Leo Haszler 1601Lag: Hans Leo Haszler 1601Texti: Hallgrímur Pétursson Sálmasöngbók til kirkju- og heimasöngs - BSE Olgeir Helgason skráði á NWC form 16.10.1999 Not to be used commercially Oftast er aðeins sngið fyrsta og síðasta erindiðNY_F20.00000000 0.20000000 0.20000000 0.20000000 Times New RomanTimes New RomanTimes New RomanTimes New RomanTimes New Roman Times New RomanTimes New RomanTimes New RomanTimes New RomanTimes New RomanSópranStandardîÿ4@Allt eins og blómstr-ið ein-a upp vex á sléttr-i grund fag-urt með frjóvg-un hrein-a fyrst um dags morg-un-stund, á snögg-u aug-a-bragð-i af-skor-ið verð-ur fljótt, lit og blöð nið-ur lagð-i, líf mann-legt end-ar skjótt.ÿSvo hleyp-ur æsk-an ung-a ó-viss-a dauð-ans leið sem aldur og ell-in þung-a, allt renn-ur sam-a skeið. Inn-sigl-i eng-ir feng-u upp á lífs-stund-a bið, en þann kost und-ir geng-u all-ir að skilj-a við.Dauð-inn má svo með sann-i sam-líkj-ast, þyk-ir mér, slyng-um þeim slátt-u-mann-i, er slær allt, hvað fyrir er: grös-in og jurt-ir græn-ar, gló-and-i blómstr-ið frítt, reyr, stör sem rós-ir væn-ar reikn-ar hann jafn-fá-nýtt. Líf-ið manns hratt fram hleyp-ur, haf-and-i eng-a bið, í dauð-ans grimm-ar greip-ur, gröf-in tek-ur þá við. Allr-ar ver-ald-ar veg-ur vík-ur að sam-a punkt, fet-ar þann fús sem treg-ur, hvort fell-ur létt eða þungt.Hvork-i fyr'ir hefð né vald-i hop-ar dauð-inn eitt strik, fæst síst með fögr-u gjald-i frest-ur um augn-a-blik, allt hann að ein-u gild-ir, þótt ill-a líki' eða vel, bón ei né bræð-i mild-ir hans beisk-a heift-ar-þel.Menn vaða' í villu' og svím-a, veit eng-inn neitt um það, hvern-ig, á hverj-um tím-a eða hvar hann kem-ur að. Einn veg-ur öll-um greið-ir inn-gang í heims-ins rann, marg-breytt-ar líst mér leið-ir ligg-i þó út það-an.Afl dauð-ans eins nam krenkj-a all-a í ver-öld hér. Skal ég þá þurfa' að þenkj-a, hann þyrm-i ein-um mér? A-dams er eðl-i runn-ið í mitt nátt-úr-legt hold, ég hef þar og til unn-ið aft-ur að verð-a mold. Hvork-i með hefð né rán-i hér þett-a líf ég fann, sál-in er svosem að lán-i sam-tengd við lík-am-ann. Í Herr-ans hönd-um stend-ur að heimt-a sitt af mér, dauð-inn má segj-ast send-ur að sækja, hvað skapar-ans er.Røÿd  @    ù@  ÿÿ     @    ù@  ÿÿ   ÿ  @  ÿø@ÿ      ÿ þÿ  ö@   @     AltStandardàÿ @Nú vel, í Herr-ans nafn-i, fyrst nauð-syn ber til slík, ég er ei þeirr-a jafn-i, sem jörð-in geym-ir nú lík. Hve-nær sem kall-ið kem-ur, kaup-ir sig eng-inn frí, þar læt ég nótt, sem nem-ur, neitt skal ei kvíð-a því.Ég veit, minn ljúf-ur lif-ir lausn-ar-inn himn-um á, hann ræð-ur öll-u yf-ir, einn heit-ir Jes- ús sá, sigr-ar-inn dauð-ans sann-i sjálf-ur á kross-i dó og mér svo aum-um mann-i ei-líft líf víst til bjó.Með sín-um dauða' hann deydd-i dauð-ann og sig-ur vann, makt hans og afl-i eydd-i, ekk-ert mig skað- a kann, þó legg-ist lík í jörð-u, lif-ir mín sál-a frí, hún mæt-ir aldr-ei hörð-u himn-eskr-i sæl-u í. Jes-ús er mér í minn-i mig á hans vald ég gef, hvort ég er úti' eða inn-i, eins þá ég vak-i og sef. Hann er mín hjálp og hreyst-i, hann er mitt rétt-a líf, hon-um af hjarta' eg treyst-i, hann mýk-ir dauð-ans kíf.Ég lif'i í Jes-ú nafn-i, í Jes-ú nafn'i ég dey, þó heils'a og líf mér hafn-i, hræð-ist ég dauð- ann ei. Dauð-i ég ótt-ast eig-i afl þitt né vald-ið gilt, í Krist-í kraft'i ég seg-i; Kom þú sæll, þá þú vilt.X ! #             ! #   ! #             ! #    ! #     ! #                  ! #      TenórStandardôÿ @Sýüûúüüüýýýüüüýü ýüûúüüüýýýüüüýü øùûüþPýPþýúúûüüü üýûúùøùùýþüüýý  BassiStandardôÿ @P  þ   @ @      ÿ   þ   @ @      ÿ   ÿþ    ÿþ  þü þýþÿ @ @